Strona główna
Kontakt
Mapa serwisu
RSS
Wersja kontrastowa


Strój łowicki
Wycinanka łowicka
Twórcy Ludowi
Zespoły Ludowe
Folklor Łowicki


Czy wiesz, że ... ?
Park w Arkadii
Park w Arkadii, założony w stylu angielskim w 1778 roku to jeden z najlepiej zachowanych parków romantycznych w Polsce. Założycielką parku była Helena z Przeździeckich Radziwiłłowa. W parku rozrzuconych jest mnóstwo romantycznych pawilonów m.in. Domek Gotycki z Grotą Sybilli, Dom Burgrabiego z Łukiem Greckim, Przybytek Arcykapłana i wiele innych.
Aktualności
Drukuj Zmniejsz tekst Powiększ tekst powrót
22 stycznia 2014
Dokładnie 151 lat temu, 22 stycznia 1863 r., wybuchło Powstanie Styczniowe. Było ono największym, polskim powstaniem narodowym przeciwko Imperium Rosyjskiemu.
Głównym powodem wybuchu powstania, ogłoszonego manifestem 22 stycznia 1863 r. wydanym w Warszawie przez Tymczasowy Rząd Narodowy, był narastający rosyjski terror wobec polskiego biernego oporu. Powstanie wybuchło w Królestwie Polskim, a 1 lutego 1863 r. w byłym Wielkim Księstwie Litewskim i trwało do wiosny 1864 r. Zasięgiem swoim objęło tylko zabór rosyjski: Królestwo Polskie oraz ziemie zabrane – Litwę, Białoruś i część Ukrainy.

Pamiętając o tym wydarzeniu burmistrz Łowicza Krzysztof Jan Kaliński i zastępca burmistrza Bogusław Bończak, złożyli symboliczne znicze pamięci, przed pomnikiem Powstańców 1863 r. znajdującym się na Nowym Rynku.

O rocznicy wybuchu powstania pamiętają także członkowie łowickiego Klubu Gazety Polskiej, którzy spotkają się dzisiaj przed pomnikiem na Apelu o godz. 18.30. W spotkaniu może wziąć udział każdy, kto tylko wyraża chęć oddania hołdu poległym powstańcom. Organizatorzy proszą uczestników Apelu o przyniesienie ze sobą zniczy.

Powstanie Styczniowe
Walka z zaborcą miała charakter wojny partyzanckiej, w której stoczono ok. 1200 bitew i potyczek. Jedna z nich rozegrała się niedaleko Łowicza, na terenie Puszczy Nieborowskiej. Dokładnie 7 lutego 1863 r. oddział powstańczy pod dowództwem Władysława Stroynowskiego stoczył z wojskami rosyjskimi, bohaterską, nierówna walkę.

Mimo początkowych sukcesów zakończyło się klęską powstańców, z których kilkadziesiąt tysięcy zostało zabitych w walkach, blisko 1 tys. straconych, ok. 38 tys. skazanych na katorgę lub zesłanych na Syberię, a ok. 10 tys. wyemigrowało. Po upadku powstania Kraj i Litwa pogrążyły się w żałobie narodowej.

W roku 1867 zniesiono autonomię Królestwa Polskiego, jego nazwę i budżet, w 1869 zlikwidowano Szkołę Główną Warszawską, w latach 1869–1870 setkom miast wspierających powstanie odebrano prawa miejskie doprowadzając je tym samym do upadku. Los taki spotkały na ziemi łowickiej Bolimów, Sobotę, Bielawy i Kiernozię.

W roku 1874 zniesiono urząd namiestnika, w 1886 zlikwidowano Bank Polski. Skasowano klasztory katolickie w Królestwie, skonfiskowano ok. 1600 majątków ziemskich i rozpoczęto intensywną rusyfikację ziem polskich. Po stłumieniu powstania znaczna część społeczeństwa Królestwa i Litwy uznała dalszą walkę zbrojną z zaborcą rosyjskim za bezcelową i zwróciła się ku pracy organicznej.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Powstanie_styczniowe

Pomniki Powstańców na Nowym Rynku i ulicy Powstańców 1863 w Łowiczu
W Łowiczu znajdują się dwa pomniki poświęcone Powstańcom Styczniowym. Pierwszy, na Nowym Rynku, a wystawiony został w 1933 r. staraniem Komitetu Wykonawczego obchodu 70 rocznicy Powstania Styczniowego. Upamiętnia dwóch powstańców straconych w 1863 roku przez Rosjan: Wincentego Bunszusa i Adolfa Szoppego, biorących udział w walkach stoczonych, 7 lutego 1863 r., na terenie Puszczy Bolimowskiej.

Stoi w miejscu kaźni Adolfa Szoppego (Wincent Bunszus został rozstrzelany na łąkach Kostka – obecnie ul. Powstańców 1863 roku.) Niegdyś w tym miejscu stała szubienica. Forma pomnika to głaz narzutowy umieszczony na murowanej platformie. Na głazie umieszczono tablice z tekstem: „Miejsce stracenia powstańców 1863. Ku uczczeniu pamięci straconych z rąk zbirów moskiewskich kamień ten w 70 – ta rocznicę powstania kładzie: Społeczeństwo łowickie 1933”.

Drugi pomnik powstańców stoi przy ul. Powstańców 1863 r. w bezpośrednim sąsiedztwie skrzyżowania z ul. Gen. W Sikorskiego. Pierwotnie w tym miejscu stał wystawiony w 1917 r. drewniany krzyż znaczący mogiłę straconych powstańców. Jak wspomina w „Wiadomościach Historycznych” Władysław Tarczyński, naoczny świadek tego wydarzenia, grupa konnych żołnierzy dotąd jeździła końmi po mogile, aż całkowicie zostanie zatarte miejsce ich pochowku. Mieszkańcy Łowicza jednak doskonale pamiętali o grobie powstańców.

Jeszcze tego samego dnia jedna z dziewcząt zaniosła w to miejsce naręcze kwiatów, za co została aresztowana i zmuszona pod strażą sprzątać łowickie ulice. Inny mieszkaniec za postawienie na mogile na szybko sporządzonego krzyża został okrutnie pobity.

Przed 1914 r., kiedy przeprowadzano drogę publiczną od traktu bitego łowicko-łódzkiego do stacji drogi żelaznej łowicko-kaliskiej, przy kopaniu rowów znaleziono dwie zbite skrzynie z niestrawionymi jeszcze kośćmi: były to zwłoki wyżej wspomnianych skazańców, więc potajemnie wyjęto je i złożono na cmentarzu Emaus w grobie innego zabitego powstańca pod Bolimowem, Karola Mejora.

Na miejscu dawnej mogiły wystawiono staraniem żołnierzy 10 Pułku Piechoty pomnik, który w czasie II wojny Światowej, dokładnie w 1939 r., został zburzony przez hitlerowców. Ocalał tylko krzyż ozdobiony wieńcem z metalowych liści dębu, wieńczący jego konstrukcję.

Po wojnie pomnik został odbudowany i do dziś stoi przy ulicy wspomnianej ulicy. Na pomniku znajduje się tablica z napisem „Ku uczczeniu Pamięci straconych w tym miejscu powstańców Wincentego Bunszusa i Adolfa Szoppego”. Tablicę umieszczono w 1963 roku.



design by fast4net

Napisz do nas
Moja wycieczka po Łowiczu


[zamknij]   [przejdź do wycieczki]